Haşmet Erşen (Kozba) 1956 - 09 Temmuz 2003

Yokluğunla kavruluyormuş meğer
için için yüreğim
seni arıyorum bugün
sonsuz bir alemin içindeyim
hasretin kavururken içimi
hüzünle yadetmekteyim
paylaşacak çok şeylerimiz varken
bıraktın bizi be yeğenim ...
on iki yıl öncesi bir temmuz günü
yaktın hepimizi
her geçen gün daha bir özlüyoruz
biz Haşmet'imizi

Abriskıl Demirlen ve Azd'ızaa Atıl

ŞAFAK PALA (PAPAPHA)

Sanıçın dünyaya açılan kapılarını aralamak istedim

Biyografisini yazıp ve onu sizlere tanıtmak istedim.

Ben Sanıç semalarında bir yıldız göstermek istedim.

Evet, sizlere tanıtmak istediğim Sızı adlı kitabından aşağıya aldığım alıntısını okuyacağınız Zaim Baba’nın kızı Şafak Pala 1968 de Bilecik’in Pazaryeri (Pazarcık) ilçesinde doğdu Uludağ Üniversitesi Fen –Edebiyat fakültesini bitirdi Kamuda sınıf öğretmenliği, Bursa Nilüfer’de Kültür Müdürlüğü ve Kütüphane müdürlüğü yaptı. Yayınlanmış Sızı ve Yüzüne Sabah Çiyi Düşmüş adlı öykü kitapları ile farklı dergi ve gazetelerde yayınlanmış birçok makaleleri bulunan, öykü dalında aldığı ödülleri olan bir Sarnıçlının kaleminden Sızı adlı öyküsünün satırlarına dönelim.

Rıfat Özbey

SIZI

…‘’Bütün komutanlar, erler, alandaki askerler atların üzerinde. İlk sınava girecek olan benim. Yaşamım boyunca kaybetmediğim özelliğim, o gün de bende mevcut. O da kendine güven. O geceki nöbetçi amiri binbaşı bana döndü, ‘Erbaş beş adım öne! Karşı tepenin ardında düşman var. Ne yapacaksın?’ diyor. Ben hiç beklemeden en gür sesimle, tepeye çıkıp bakacağım komutanım diyerek atıma kamçıyı vuruyorum.’’ İşte gözleri ışıl ışıl, gür sesiyle sanki asker ocağındaymışçasına bağırmaya başladı.’’Eee sonra ne oldu baba?’’ diyorum ben de, sonra olanı bilmezmişim gibi.

‘’Sonra tepeye çıktım, fakat tepede bir tane bile ağaç yok. Attan indiğimde atı bağlayabileceğim tek bir dal bile yok. O sırada çocukluğumda yüz beş yaşındaki Şuayip amcamın benimle yaptığı konuşma geldi aklıma. O, Kafkasya’da atları bağlayacak bir yer bulamadığımızda atın başını büküp gemi kolona bağlardık, derdi. Ben de içim kıpır kıpır, atın başını büküp, gemini kolona bağladım. At kendi çevresinde dönmeye başladı. Rahatlamıştım. Nefesimi kontrol edip hızla tepeden aşağıya doğru indim. Güya düşmanı imha edip tekrar atın yanına geldim Hızla gemi kolondan söktüm Uzatmayayım atın sırtında, hızla komutanın yanına geldim Birinci ordu komutanı Orgeneral Cemil Cahit Toydemir, Ben atı kolona bağlayınca bu çocuk hangi millet bilin bakalım, demiş. Herkes bir şey söylemiş. O da bak gelince soracağız bu çocuk Çerkes, atı böyle bağlayanlar Kafkasyalılardır, demiş. Ben yanlarına geldim. Kırk altıncı Süvari Alayı Dördüncü Bölükten Erbaş Zaim Baba düşman kuvvetleri imha edilmiştir komutanım. Diye bağırıyorum'’ Konuşmanın bundan sonrasını her dinleyişimde içim burkuluyor. Bu güne kadar karşılaştığı en zor, en acıklı olaylarda bile bir tek gözyaşı dökmeyen ve zaman zaman, yaşananlara gereğinden fazla duyarsız olduğunu düşündüğüm babam, bu olayı her anlatışında ağlar. İşte bu benim içimi çok acıtır. Gözleri kızarmaya başladı bile.

‘’O sırada komutan sözümü kesiyor, dur bakalım evladım, sen hangi millettensin, diyor. Ben askere gelirken amcalarım askerde Abhaz olduğunu söyleme demişlerdi. O yüzden cevap verirken tedirgin oluyorum. Çekinme oğlum söyle sen Çerkes misin, diyor Cemil Cahit Paşa. Sonunda evet diyorum. Nerelisin? Bilecikliyim. Dur bakalım Sen Yetim İbrahim Bey’in oğlumusun yoksa? Burnun aynı onun burnu. O sırada Alay Komutanı Albay Hulusi Alkan da heyecanlandı. Sen Elmas’ın oğlu musun? Elmas  in oğlumusun? Elmas’ın oğlu benim yanımda asker olacak ve benim bundan haberim olmayacak, diyor. Savaş sırasında az ekmeğini yemedik annenin. İstanbul’dan Anadolu’ya geçerken sizin orada toplanırdık diyor, komutanım. O sırada Cemil Cahit Paşa herkesi susturup konuşmaya başlıyor. Benim başım önümde. Efendiler! bu gün burada gördüğünüz bu coçuk çok daha iyi yerlerde olabilirdi. Sizin gibi bir asker yahut bir tabip olabilirdi örneğin. Ama babasının başından geçen olumsuz bazı olaylar, bu çocuğun yaşamını alt üst etti.’’ Bütün isimleri, bütün ayrıntıları sanki dün başından geçmiş gibi anımsaması beni her seferinde çok şaşırtıyor. Konuşmanın sonrasını getiremeyecek eminim. Yemyeşil gözlerinden ip gibi yaşlar akmaya başladı bile. Eğilip otların üzerinde duran bıçaklı, sedef işlemeli bastonu kaldırıyorum. Babamın koluna giriyorum,’’Boş ver baba yine iyi durumdasın.’’ Diyorum gülümseyerek.’’ Allaha şükür kızım. Su aka aka yolunu bulur’’ diyor omuzlarını dikleştirip, sert yüz ifadesini yüzüne tekrar yapıştırıyor.’’ …

ACI BİR GÜN

12.12.1991

Nur içinde yat Çetin

Durdurun zamanı inmek istiyorum

Kırk yıl öncesine dönmek istiyorum

Sarnıç’ımda acı tatlı anıların içinde

Geçmiş günlerimi yaşamak istiyorum

Tozlu topraklı yollarında koşuştuğum

Sabah akşam hep söyleşip konuştuğum

Dostlukların en güzelinin yaşandığı

Sarnıç’ım artık sende olmak istiyorum  

Mutlu yaşamımızı karabulutlar sarmış

Sanıçım bağrında büyüyüp kopanlar artmış

Seni bir bir terk eden canlarımın arasına

Canım dostum Çetinim de katılmış

Seslenişimizi duyar gibiyim birbirimize

Birlikte başlardık aydınlık günlerimize

Bu sabah bir nefes daha susarken

Kanayan bir yara gibi işliyor özümüze

Birlikte gözümüzü açtığımız Sanıçımızın

Masmavi semalarını dostluklar kaplasın

Kardeşliğimizin izleri gökyüzüne yansısın

Çetin günler bıraktın bu bana acı mirasın 

Karlı bir kış günü Uludağ yamaçlarında

Hüzünlü günleri bırakırken Alacahırkada

Gökyüzünün engin sonsuzlukları arasında

Paylaştığımız düşünceler kaldı Çetin doruklarda

Rıfat  Özbey  (Beya)

Yalova Kuzey Kafkas Dergisi

Sayı 4/5 yıl 1992

SUSUYOR NEFESLER SARNIÇIMDA BİR BİR

Beni derinden yaralayan Abrıskil Temel ve Ağanıpha Aysel’in vefatlarını Tüm Sarnıçlılarla paylaşmak istedim. Abrıskil ve Ağanlarla sınırlı değil bu acı hepimizin…

Düşen her bir yaprak istisnasız Sarnıçtır.

Sararıp düşmesin bundan böyle yaprakların

Son bulsun artık Sarnıçım yürek yakan acıların

Sanıçaa başınız sağolsun

ABRISKİL TEMEL

(13.12.1944/27.02.2015)

Bu gün içten içe yıkılıyorum

Yine şaşkın yine üzgün

Yılların ötesinde arıyorum

Geçmiş güzel günleri uzun,uzun

Sizi buluyorum dostlarım sizi buluyorum

Sanıç da alınmış ilk nefesleri hissediyor

Abhazca söylenen ilk ninnilerle uyuyor

Abhazca söylenen ilk sözcüklerle uyanıyorum

İlk adımlarımızı attığımız avlularımızda koşturuyor

Sarnıçta başlayan Sarnıçta tamamlanmayan

Son adımlarla koşturarak kayboluyorum

Tükeniyor Sarnıcım bir bir

Susuyor nefesler susuyor bir bir

Her gün doğuşunda vadimizde

Güneşin Sanıçın ufkunda yükseldiğinde

Huzurun köyümüzün üstünü örttüğünde

Mutluluk dolar içime kanatlanırdım adeta

Şimdi kırıldı kanatlarım

Parçalandı yüreğim

Canımdan can koptu Temel’im

Ablalarına sesleniyordum *** Sarnıç şiirinde

Baba ocağınız sizleri bekliyor

Biricik kardeşinizin tutun elinden

Gelin Sarnıca gelin diyordum

Şimdi yıkıldım dostlarım,

Çöktü işte Sarnıç da

Bir Temelim daha

Mekânın cennet

Ruhun şad olsun

Rıfat Özbey (Beya)

*** SARNIÇTAYIM (2)

- BU ABHAZ KÖYÜ SARNIÇ’IN SOY AĞACIDIR -http://sarniclilar.blogspot.com.tr/2013/04/sarnictayim-2.html

AĞANIPHA AYSEL

Nur içinde yat (1945/19.04.2015)

Bazen kaybettiklerimiz için

Bazen de kaderimiz için ağlamak

Geliyor içimden hıçkırıklara boğulurcasına

Ara ara durup duraksayarak maziye bakarak

Bazen nedenlerini anlamak

Bazen de boş ver diyerek

Haykırmak geliyor içimden.

Bu gün nedenim var

Kaderimin karasına isyan ederek

Derin bir hüznün içinde

Doyasıya ağlamak istiyorum

Duygularımın üzerine çöken sis dağılmasın

Mazinin derinliklerine insin

Tüm acılarım toplanıp ruhumu sarsın

Bırakınız dostlarım bırakınız

Bu gün tüm sevdiklerim için

Tüm kaybettiklerim için

Aysel senin için

Doyasıya ağlamak istiyorum

Mekânın cennet ruhun şad olsun

Rıfat Özbey (Beya)

             

ANADOLU’NUN VEFAKÂR ANALARINA

1970 li yılların başında bir Anneler Günü nedeni ile Anadolu’nun cefakâr ve bir o kadarda vefakâr Annelerine ithaf en yazdığım bu şiiri yine bir Anneler günü Annemin anısına ve tüm vefakâr Anadolu Analarına armağan ediyorum.

Nur içinde yat Anam

27.07.2009

 

  BENİM ANAM

Anadolu’mun sabırla yoğrulu kadınlarındandır

Benim kara bahtlı vefakâr anam

Yaşamı ıstıraplarla dolu yüreği yaralı anam

Seni duyuyor seni yaşıyorum bugün

Şimdi ya çapada ya da oraktasın kim bilir ?

Sen çorbamı hazır eder

Atları yemleyip koşumları hazırlar

Şafak sökerken başucuma dikilir

Uyan oğul horozlar ötüşüyor

Demede geç kalacaksın der uyandırırdın

Şimdi ya harmanda ya da davardasın kim bilir ?

Sen cefakâr sen vefakâr Anam

Gerçek Anadolu kadını Anam

Gün ışımadan sağılırını sağar

Bulaşığını yıkar çöreğini küle gömer

Gün ışıdığında’da yine yollardasın

Bir omzunda kırba bir omzunda torba

Ya bir arpa tarlasına ya da bir mısır tarlasınadır gidişin kim bilir ?

Sen mutluluğu yaşardın her zaman

Mutluluğu da yaşatmak isterdin çevrene

Gönlün hep bir çiçek gibiydi duyguların ise bir kelebek

Nasırlı ellerinden eksilmezdi ya çapa ya bel ya da kürek

Tırnakların gâh ezilmiş gâh kırılmış

Toprak dolar altlarına ne çıkar

Seninde manikürün bu topraktır be Anam.

Koşturur dururdun gâh bir tarlaya gâh bir çayıra

Senin de çilen meğer buymuş koş oy Anam koş

Ayakların parça parça yarılır aldırmazsın

Seninde Pedikürün terlerle yoğrulan

Tozlar topraklar değil midir be Anam ?

Kirpiklerine rimel mi çektin ?

Neden gözlerin öyle mor mor olmuş ?

Neden öyle eğilmiş belin neden solmuş benzin ?

Çok göçmüşsün be Anam kahırlandın mı yoksa ?

Soramadın elbet yıllara, soramadın değil mi kaderini ?

Yıllar kayıp geçti nasırlı ellerinden yüreğini delerek

Yazgımı şimdi bu kaderin karası mı?

Şimdi nerelerdesin ne haldesin kim bilir ?

Can Anam, canım Anam

Rıfat ÖZBEY (Beya)