Mutlulukla Hüznü Birlikte Yaşamak
Hayata göz açtım
İşte o zaman
Meğerse başlamış
Acılarla yoğrulmuş yaşamım
Bazen anlık mutluluklarla avundum
Bazense şuursuzca dolaştım durdum
Neydi aradığım
Neyin peşindeydim bilemedim hiç bir
zaman
Barıştıramadım kendimi kendimle
Bir bütünün zerresinde aradım kendimi
zaman zaman
Önce toprak olmalıydı toprak
Kök salıp köken salıp tutunmak için
Neredeydi o toprak neredeydi o toprağa
hayat veren insanlarım
Ben nerdeyim nerelerdeyim Tanrım
Tsabal nerede Sarnıç nerede
Kader örmüş ağlarını hemen her yerde
Nerde kök salmaya kalkmadık ki
Sürgün verdi diye umutlandık her
seferinde
Her yeşeren sürgünle uzandık
Abhazyamın semalarına
Sarnıç da tüttü ocağımız
Sarnıç oldu yaşatan toprağımız
Ne sele nede yele kapıldık
Hayallerimizi süsleyen Abhazya’ ma
ulaştı yeniden köklerimiz
Sürgün yollarındaki yaşam
mücadelemizin sonunda
Yeni bir başlangıç yeni bir hayatın
başında
Tsabalın karşılığı olarak gördüğüm
Sarnıç’ımda
O günden bu güne dek alınan her nefes de
Her zaman hüznü yaşadık
Asırlar geçse de üzerinden
muhacirliğin
Kanatlarının altında Sarnıç’ımda dostluklarla
sürdü komşuluklarımız
Her pozitif enerjide var oldu Abrıskil
Tahir’in oğulları
Kamil, Eşref, Nazir ve Ramiz
Rahmetle anarken sizleri evlatlarınız
torunlarınızla birlikte
Komşuluk bağlarımızla birlikte sonsuza
dek sürecektir gönül bağlarımız
Bu gün hep birlik de İŞTE SARNIÇ dayız
Rıfat ÖZBEY
Bırıskılıpha Naime, Güldane (Tataş) ve Türkan
İsterdim bu fotoğrafta rahmetli Temel ve
Gülseren (Cici) de olsaydı …
