GÜLLEN BABA (PAP'A) 1943 - 28.08.2015

Koşturan bir zaman
Karşısında durmak istiyorum Güllen
Mazinin derinliklerine uzanan
O zamanın içinde kalmak istiyorum Güllen
Sarnıç’ta birlikte yeşeren bir umudumuz
İstiyordum  ki olsun aydınlık bir yolumuz
Acılarımız dinmeden
Tekrar tekrar göz pınarlarımızdan
Dökülmesin istiyorum gözyaşlarımız
Dostlukların kıyı bucak arandığı
Kalplerin parça parça olup dağıldığı
Bir dünyanın ortasında bir umut olarak doğar
Örerdin gönüllerin dostluk bağlarını
Sarnıçdayım’ın  dizelerinde
Seni anlatıyordum gururla
“…tüm at koşularında seni arıyor gözlerim
Atları çok severdin tüm Kafkaslılar gibi
Sen hepimizden daha birçok severdin
Yine bir at koşusunda seni izliyorum heyecanla
 Uçarcasına gelen atların en önünde senin atın
Bitince yarışlar gel
Sarnıç'a nerede isen...’’
Seni bekliyordum Güllen, Sarnıç adlı atın sırtında
 Yine Sarnıç'dasın , sele dönüşen gözyaşları arasında
Atalarının yanındasın artık
Ulu meşelerin altında
Sonsuz âlemde huzurla,huzurla yat Sarnıç'ta
Mekânın cennet, ruhun şad olsun
Pap'alar ,
Sarnıç'lılar, tüm sevenler, başınız sağ olsun

Rıfat Özbey 

Abhazyalı Misafirler Sarnıç'ta

16 Ağustos 2015 Pazar günü Bursa BUTTİM Kültür Merkezi'nde M.Şaner Özbey'in (Beya) düğününe katılmak üzere Abhazya'dan gelen misafirlerimiz Ruslan Beya , Mziya Beya , Nutsa Beya , Astamur Beya , Said Beya , Saida Beya , Tamuna Sigua , Aishat Lomia ve Sariya Kulanba 17 Ağustos 2015 Pazartesi günü akrabalarının yaşadığı Sarnıç Köyü'nü de ziyaret ettiler. Ziyaret esnasında Ruslan Beya çocukluğundan bu yana zorunlu göçle Abhazya'dan koparılmış olan akrabalarımızı,kardeşlerimizi  hüzünle anar sürgün sonunda yerleşdikleri ve yaşadıkları yerleri merak ederdim, bu gün bu güzel Abhaz köyünde hüznü ve mutluluğu bir arada yaşıyorum dedi.

Haşmet Erşen (Kozba) 1956 - 09 Temmuz 2003

Yokluğunla kavruluyormuş meğer
için için yüreğim
seni arıyorum bugün
sonsuz bir alemin içindeyim
hasretin kavururken içimi
hüzünle yadetmekteyim
paylaşacak çok şeylerimiz varken
bıraktın bizi be yeğenim ...
on iki yıl öncesi bir temmuz günü
yaktın hepimizi
her geçen gün daha bir özlüyoruz
biz Haşmet'imizi

Abriskıl Demirlen ve Azd'ızaa Atıl

ŞAFAK PALA (PAPAPHA)

Sanıçın dünyaya açılan kapılarını aralamak istedim

Biyografisini yazıp ve onu sizlere tanıtmak istedim.

Ben Sanıç semalarında bir yıldız göstermek istedim.

Evet, sizlere tanıtmak istediğim Sızı adlı kitabından aşağıya aldığım alıntısını okuyacağınız Zaim Baba’nın kızı Şafak Pala 1968 de Bilecik’in Pazaryeri (Pazarcık) ilçesinde doğdu Uludağ Üniversitesi Fen –Edebiyat fakültesini bitirdi Kamuda sınıf öğretmenliği, Bursa Nilüfer’de Kültür Müdürlüğü ve Kütüphane müdürlüğü yaptı. Yayınlanmış Sızı ve Yüzüne Sabah Çiyi Düşmüş adlı öykü kitapları ile farklı dergi ve gazetelerde yayınlanmış birçok makaleleri bulunan, öykü dalında aldığı ödülleri olan bir Sarnıçlının kaleminden Sızı adlı öyküsünün satırlarına dönelim.

Rıfat Özbey

SIZI

…‘’Bütün komutanlar, erler, alandaki askerler atların üzerinde. İlk sınava girecek olan benim. Yaşamım boyunca kaybetmediğim özelliğim, o gün de bende mevcut. O da kendine güven. O geceki nöbetçi amiri binbaşı bana döndü, ‘Erbaş beş adım öne! Karşı tepenin ardında düşman var. Ne yapacaksın?’ diyor. Ben hiç beklemeden en gür sesimle, tepeye çıkıp bakacağım komutanım diyerek atıma kamçıyı vuruyorum.’’ İşte gözleri ışıl ışıl, gür sesiyle sanki asker ocağındaymışçasına bağırmaya başladı.’’Eee sonra ne oldu baba?’’ diyorum ben de, sonra olanı bilmezmişim gibi.

‘’Sonra tepeye çıktım, fakat tepede bir tane bile ağaç yok. Attan indiğimde atı bağlayabileceğim tek bir dal bile yok. O sırada çocukluğumda yüz beş yaşındaki Şuayip amcamın benimle yaptığı konuşma geldi aklıma. O, Kafkasya’da atları bağlayacak bir yer bulamadığımızda atın başını büküp gemi kolona bağlardık, derdi. Ben de içim kıpır kıpır, atın başını büküp, gemini kolona bağladım. At kendi çevresinde dönmeye başladı. Rahatlamıştım. Nefesimi kontrol edip hızla tepeden aşağıya doğru indim. Güya düşmanı imha edip tekrar atın yanına geldim Hızla gemi kolondan söktüm Uzatmayayım atın sırtında, hızla komutanın yanına geldim Birinci ordu komutanı Orgeneral Cemil Cahit Toydemir, Ben atı kolona bağlayınca bu çocuk hangi millet bilin bakalım, demiş. Herkes bir şey söylemiş. O da bak gelince soracağız bu çocuk Çerkes, atı böyle bağlayanlar Kafkasyalılardır, demiş. Ben yanlarına geldim. Kırk altıncı Süvari Alayı Dördüncü Bölükten Erbaş Zaim Baba düşman kuvvetleri imha edilmiştir komutanım. Diye bağırıyorum'’ Konuşmanın bundan sonrasını her dinleyişimde içim burkuluyor. Bu güne kadar karşılaştığı en zor, en acıklı olaylarda bile bir tek gözyaşı dökmeyen ve zaman zaman, yaşananlara gereğinden fazla duyarsız olduğunu düşündüğüm babam, bu olayı her anlatışında ağlar. İşte bu benim içimi çok acıtır. Gözleri kızarmaya başladı bile.

‘’O sırada komutan sözümü kesiyor, dur bakalım evladım, sen hangi millettensin, diyor. Ben askere gelirken amcalarım askerde Abhaz olduğunu söyleme demişlerdi. O yüzden cevap verirken tedirgin oluyorum. Çekinme oğlum söyle sen Çerkes misin, diyor Cemil Cahit Paşa. Sonunda evet diyorum. Nerelisin? Bilecikliyim. Dur bakalım Sen Yetim İbrahim Bey’in oğlumusun yoksa? Burnun aynı onun burnu. O sırada Alay Komutanı Albay Hulusi Alkan da heyecanlandı. Sen Elmas’ın oğlu musun? Elmas  in oğlumusun? Elmas’ın oğlu benim yanımda asker olacak ve benim bundan haberim olmayacak, diyor. Savaş sırasında az ekmeğini yemedik annenin. İstanbul’dan Anadolu’ya geçerken sizin orada toplanırdık diyor, komutanım. O sırada Cemil Cahit Paşa herkesi susturup konuşmaya başlıyor. Benim başım önümde. Efendiler! bu gün burada gördüğünüz bu coçuk çok daha iyi yerlerde olabilirdi. Sizin gibi bir asker yahut bir tabip olabilirdi örneğin. Ama babasının başından geçen olumsuz bazı olaylar, bu çocuğun yaşamını alt üst etti.’’ Bütün isimleri, bütün ayrıntıları sanki dün başından geçmiş gibi anımsaması beni her seferinde çok şaşırtıyor. Konuşmanın sonrasını getiremeyecek eminim. Yemyeşil gözlerinden ip gibi yaşlar akmaya başladı bile. Eğilip otların üzerinde duran bıçaklı, sedef işlemeli bastonu kaldırıyorum. Babamın koluna giriyorum,’’Boş ver baba yine iyi durumdasın.’’ Diyorum gülümseyerek.’’ Allaha şükür kızım. Su aka aka yolunu bulur’’ diyor omuzlarını dikleştirip, sert yüz ifadesini yüzüne tekrar yapıştırıyor.’’ …

ACI BİR GÜN

12.12.1991

Nur içinde yat Çetin

Durdurun zamanı inmek istiyorum

Kırk yıl öncesine dönmek istiyorum

Sarnıç’ımda acı tatlı anıların içinde

Geçmiş günlerimi yaşamak istiyorum

Tozlu topraklı yollarında koşuştuğum

Sabah akşam hep söyleşip konuştuğum

Dostlukların en güzelinin yaşandığı

Sarnıç’ım artık sende olmak istiyorum  

Mutlu yaşamımızı karabulutlar sarmış

Sanıçım bağrında büyüyüp kopanlar artmış

Seni bir bir terk eden canlarımın arasına

Canım dostum Çetinim de katılmış

Seslenişimizi duyar gibiyim birbirimize

Birlikte başlardık aydınlık günlerimize

Bu sabah bir nefes daha susarken

Kanayan bir yara gibi işliyor özümüze

Birlikte gözümüzü açtığımız Sanıçımızın

Masmavi semalarını dostluklar kaplasın

Kardeşliğimizin izleri gökyüzüne yansısın

Çetin günler bıraktın bu bana acı mirasın 

Karlı bir kış günü Uludağ yamaçlarında

Hüzünlü günleri bırakırken Alacahırkada

Gökyüzünün engin sonsuzlukları arasında

Paylaştığımız düşünceler kaldı Çetin doruklarda

Rıfat  Özbey  (Beya)

Yalova Kuzey Kafkas Dergisi

Sayı 4/5 yıl 1992

SUSUYOR NEFESLER SARNIÇIMDA BİR BİR

Beni derinden yaralayan Abrıskil Temel ve Ağanıpha Aysel’in vefatlarını Tüm Sarnıçlılarla paylaşmak istedim. Abrıskil ve Ağanlarla sınırlı değil bu acı hepimizin…

Düşen her bir yaprak istisnasız Sarnıçtır.

Sararıp düşmesin bundan böyle yaprakların

Son bulsun artık Sarnıçım yürek yakan acıların

Sanıçaa başınız sağolsun

ABRISKİL TEMEL

(13.12.1944/27.02.2015)

Bu gün içten içe yıkılıyorum

Yine şaşkın yine üzgün

Yılların ötesinde arıyorum

Geçmiş güzel günleri uzun,uzun

Sizi buluyorum dostlarım sizi buluyorum

Sanıç da alınmış ilk nefesleri hissediyor

Abhazca söylenen ilk ninnilerle uyuyor

Abhazca söylenen ilk sözcüklerle uyanıyorum

İlk adımlarımızı attığımız avlularımızda koşturuyor

Sarnıçta başlayan Sarnıçta tamamlanmayan

Son adımlarla koşturarak kayboluyorum

Tükeniyor Sarnıcım bir bir

Susuyor nefesler susuyor bir bir

Her gün doğuşunda vadimizde

Güneşin Sanıçın ufkunda yükseldiğinde

Huzurun köyümüzün üstünü örttüğünde

Mutluluk dolar içime kanatlanırdım adeta

Şimdi kırıldı kanatlarım

Parçalandı yüreğim

Canımdan can koptu Temel’im

Ablalarına sesleniyordum *** Sarnıç şiirinde

Baba ocağınız sizleri bekliyor

Biricik kardeşinizin tutun elinden

Gelin Sarnıca gelin diyordum

Şimdi yıkıldım dostlarım,

Çöktü işte Sarnıç da

Bir Temelim daha

Mekânın cennet

Ruhun şad olsun

Rıfat Özbey (Beya)

*** SARNIÇTAYIM (2)

- BU ABHAZ KÖYÜ SARNIÇ’IN SOY AĞACIDIR -http://sarniclilar.blogspot.com.tr/2013/04/sarnictayim-2.html

AĞANIPHA AYSEL

Nur içinde yat (1945/19.04.2015)

Bazen kaybettiklerimiz için

Bazen de kaderimiz için ağlamak

Geliyor içimden hıçkırıklara boğulurcasına

Ara ara durup duraksayarak maziye bakarak

Bazen nedenlerini anlamak

Bazen de boş ver diyerek

Haykırmak geliyor içimden.

Bu gün nedenim var

Kaderimin karasına isyan ederek

Derin bir hüznün içinde

Doyasıya ağlamak istiyorum

Duygularımın üzerine çöken sis dağılmasın

Mazinin derinliklerine insin

Tüm acılarım toplanıp ruhumu sarsın

Bırakınız dostlarım bırakınız

Bu gün tüm sevdiklerim için

Tüm kaybettiklerim için

Aysel senin için

Doyasıya ağlamak istiyorum

Mekânın cennet ruhun şad olsun

Rıfat Özbey (Beya)