SANA DÖNECEĞİM

Kanla sulamıştık mukaddes bağrını

Yeşertmek için hürriyeti

Lakin gülmedi kader bize

Düşman çiğniyor şimdi o mukaddes bağrını

Kutsal dağlarımda hürriyet rüzgarları essin diye

Daryal geçidinde kan dökmedim

Derbent ,Glahor geçidinde can vermedim

Diyebilir misin ?

Hürriyet hürriyet diye yürümüştüm

Dağlarım için istiklal istemiştim

Sürüler yürüdü Kafkasımın üstüne üstüne

Kafkasımın ufkuna esaret ağını germek için

Vurulmuştum duymuyordum

Yaralıydım hissetmiyordum

Vatan için, hürriyet için Dağlarım için

Tutsaklığım niçin ? Ey ulu Allahım tutsaklığım niçin?

Tutuşmuştu kalbim

Alev alev yükseliyordu hürriyet aşkı yüreğimde

Dargo kalesindeyim

Dargo düşmeyecekti , düşmemeliydi

Kafkasım benim kutsal dağım kutsal yurdum

Yaşamın her safhasında benimdin

Ama o meşum sürgün, o soykırım niye niçindi

Bu terk edişin yok mu dönüşü ey ulu Allahım yok mu dönüşü ?

Sana döneceğim Kafkasım sana döneceğim

Uğrunda ölmek

Abreklerin öcünü almak için mutlak

Döneceğim bir gün Kafkasım döneceğim

Kanla sulamıştık mukaddes bağrını

Yeşertmek için hürriyeti

Kanla sulayacağız bağrını Dağım

Yıkmak için tutsaklığını

Rıfat ÖZBEY (BEYA)

Kuzey Kafkasya dergisi Yıl 2 Sayı 7

Haziran- Temmuz 1971

Hayallerimi süsleyen Kafdağımı

Acılarla dolu o sürgün yıllarımı

Ağlaşarak terk ettiğimiz vatanımı

Gençlik yıllarımda duyduğum o hasret o heyecanımı bu gün farklı şekilde tekrar yaşıyorum.

1960-1970 li yıllarında görmeyi bile hayal edemediğim Kafkasyam-Abhazyam bu gün kucak açmış bekliyor tüm evlatlarını. Sürgünde parçalanan aileler bir birleri ile tekrar buluşuyor, yeni akrabalıklar tesis ediliyor. Ata yurda dönüşler devam ediyor. Dün kendilerinden haberdar bile olmadığımız akrabalarımızla birlikte olabiliyoruz. Benim sadece adını duyarak büyüdüğüm atayurdumun torunlarımla beraber Kadim Tarihini yaşamak, huzurlu yarınlarında olmak umudu beni mutlu ediyor. 1971 tarihli Kuzey Kafkasya dergisinin sayfaları arasında rastladığım „Sana Döneceğim“ adlı şiirim beni anılarıma taşıdı. O yıllara sizleri götürmek, Sarnıçlılar blogunda buluşturmak istedim.

Anılarda Bursa ...

Bu gün Bursa'da anılar arasında gezindim

Geçmiş günleri tekrar hüzünle yaşayarak

Ne mutluluk duydum nede huzur hissettim

Gözlerim yaşla doldu istemesem de ağlamak

Keşke o günlere dönebilsem tekrar yaşayabilsem

Keşke o yüreği ak alnı pak o insanlarla olabilsem

Ne kadar samimiydiler bilseniz nasıl anlatabilsem

Gizli ajandaları yoktu onların inanır mısınız söylesem ?

O günleri sizlerle paylaşmak istiyorum

Sizlerde paylaşırsanız elbet mutlu olurum

Bu gün bir çoğu hayatta olmayan bu güzel insanları şükranla anıyorum

Dualarımız sizinle nur içinde yatınız mekanınız cennet olsun.

Yaşadığımız Gece

Benim mahzun dağım seni düşüne duruyordum

Hayale dalmış kendimi zirvelerinde sanıyordum

Sarsıldım alkış tufanı karşısında bu bir Gazavat mı?

Gönlümce Kafkas’ımın kurtuluş anını yaşıyordum

Kalplerimizin aynı aşk aynı heyecanla çarptığı belliydi

Esaretteki Kafkaslılar için gözlerimiz nemliydi

Kafkas’ımın yiğit evlatları neden böyle elemliydi

Kurtulasıya vatanları gülmemeye yeminliydi

Şamil oyunu oynanıyordu sahnede yürekler dağlı

Milli oyunlarına nasılda içten bağlı kahraman dağlı

Kafkas dağlarına bu coşkular artık Hürriyeti taşımalı

Umutla koşalım hüzünlü gönüllerimiz olsada yaslı

Raks etti Dağlılar silmek için gönüllerinin pasını

Atmak istiyordu Dağlılar yıllar yılı süren yasını

Hatırlayıp anmaz’mı hiç tutsak olan soydaşlarını

O soydaşlarım kan ağlar öz yurdum Kafkasımda

Olur mu dersiniz  bundan mutlu bundan güzel bir gece

Ata yurdum da soydaşlarım  bekliyor yıllardır gündüz gece

Onlara ulaştıracak bir müjdem olacak toplanın ABREKLER

Yaşanacak  en mutlu günler geceler hür olacak Kafkasya

Rıfat Özbey

03.08.1966 Bursa Kafkas Gecesi

Birleşik Kafkasya Dergisi 1966/1967 Sayı 10

1965 yılında Bursa’da yaşayan Kafkas kökenli hemşerilerimiz tarafından kurulan Bursa Kafkas Derneği'nin 03.08.1966 tarihinde düzenlediği yemekli Bir Kafkas gecesinde İstanbul ve Düzce’den iştirak eden folklorcuları bu güne dek her zaman hatırlıyor ve takdirle anıyorum.

Bursa’da o yıllardan anımsadığım bir çoğu aramızdan ayrılmış olan İhsan Şahin, Meliha Şahin , Naci Berk, Hayri Ergin, Niyazi Özkan’ı rahmetle, Sami Ağırca, Hayati Çam,  Dilber Kanşay ve diğer emeği geçen herkesi minnetle anıyorum

VASİYET’İM olsun

Varsın olsun kuş uçmaz kervan geçmez olsun

Son mekânım Tsabal olmazsa da Sarnıç olsun

Abhazlarca kutsal meşe ağaçlarının altı olsun

Kabrime uğramasanız da dualarınız bol olsun

Gözyaşı dökmeyin son yolculuğum huzurlu olsun

Üzmeyin kendinizi üç beş kürek atan dostum olsun

Emanet edin Sanıç’ıma, yolculuğum orda son olsun

Gün doğuşuyla aydınlanıp, geceleri mehtaplı olsun

Dostlarım finalde yaşama son bir çalımım olsun

Sahamı seçtim meşelikler içinde Sanıç’ımda olsun

Rövanşı olmayacak bu maçın sonucu rahmet olsun

Mahşerdeki yerim cennet Abhazyam gibi olsun

Sararken Sarnıç’ımın toprağı ruhum huzurlu olsun

Yazları diz boyu otlar kışları bembeyaz karlar olsun

Mezar taşı yerine başucumda ulu bir meşe olsun

Gövdesine yazılan ölüm tarihim 21 Mayıs 1864 olsun

Rıfat ÖZBEY (Beya)

BU AKŞAM

Bu akşam

Kuzey rüzgârları ulaştı Sarnıç’ıma

Beklerken hasretle Sarnıç’ım

Sarnıç’ımın yanan bağrında esti serin serin

Hissettim o an damarlarıma dek işlemiş olduğunu

Hasret çiçeklerini derleyip koştum sana

Yarattım sende kendime kendimce bir dünya

Neredeyim nerde bu benim dünyam ?

Bazen Kafdağı’mın zirvelerinde masallar diyarında

Bazen Karadeniz sahillerinde, Kefken’de, Samsun’da acılar içinde

Bazen gökyüzünün sonsuzluğunda

Bazen Akdeniz kıyılarında Libya’da, Tunus’da

Mısır’da Piramitlerin gölgesinde

İtalya’da Etrüsklerle, Pireneler’de Basklarla

Küçük Asya’da Hattuşaş’da, Boğazköy’de Alacahöyük’de

Hattilerle Hititlerle birlikte

Tarihteki izlerimin arasında buluyorum kendimi

Hissediyorum hüzünle Balkanlara kazınan varlığımı

Gözyaşlarınla kurup gözyaşları içinde kaybettiğim

Acılarımı paylaştığım Balkanlara veda edişim 

Yürüyorum sonrasında baştanbaşa Anadolu toprağını

Hüzün sardı birden fark etmemişim hala kaybolmakta olduğumu

Seni hissederek yaşamışım yaşantımın her anında Kafdağı’m

Yıkılmış umutlarımla tekrar kurduğum gizemli dünyada

Hüzün ve acılarla yoğrulmuş

Yorulmuş bitmiş tükenmiş

Umutlarımı yenileyen yeni bir dünyada buluveriyorum kendimi

Duygularımla baş başa kalıp yaşadığım bir iç dünyam olsun derken

Ortadoğu da alevlenen bir ateşin içinde Filistin’de Irak’ta Suriye’de

Yaşanan bir dramın parçası oluyorum kahrola kahrola

Anadolu diyorum, Diaspora diyorum kopamıyorum

Bir çobanın kavalının bir aşığın sazının peşine takılıyorum

Esiri oluveriyorum yanık nağmelerin gizemli dünyasında

Uzaklardan bir armonikanın sesi ile ayılıyorum ansızın

Hangi dünya hangi yaşamın içindeyim

Nerde vatan Nerde toprak nerdeyim ben?

Dünyanın her kıtasından kalp atışlarımı dinliyorum

Kulağım Kafdağı’mda Elbruzum’da atarken kalbim

Kuzeyden esen rüzgârlar ulaştı bu akşam Sarnıç’ıma

Huzur taşıdı Kafkasya’mdan Abhazya’mdan sevgiler yükleyip

Umutlar yükleyip sevgiler sundu mutluluklar sundu

Barış sundu Anadolu aydınlık semalarından

Kuzeyden esen rüzgârlar bu akşam

Rıfat Özbey (Беиа)

Anılardan arta kalanlar ….

Umutla gözyaşları döke döke vatan edindiğimiz

Yüzelli yılı aşkın huzurla bağrında barındığımız

Sarnıç’ım hüzün çökmesin aydınlansın artık ufkun

Filizlenip kök salsın ulaşsın Tsabalın bağrına dek

Sarsın gökyüzünü kolların sona ersin hasretimiz

Nerdesiniz hüzünle Tsabalı terk eden atalarımız

Nerdesiniz Sarnıcı vatan edinen atalarımız

Bu muymuş Tanrım bizim yazgımız ?